Abstract

Moderne softwaresystemen zijn dikwijls zo complex dat ze niet slechts één probleem oplossen maar zich toespitsen op het oplossen van fundamenteel verschillende deelproblemen. De ervaring van de laatste decennia leert ons dat niet alle programmeerproblemen op expressieve wijze met eenzelfde taal opgelost kunnen worden. Programmeurs zijn productiever wanneer zij de taal gebruiken die het best geschikt is voor het oplossen van het probleem dat zich voordoet. Maar in het grotere geheel van een softwaresysteem zullen deze delen die in verschillende talen ontwikkeld zijn, uiteindelijk moeten samenwerken. Om die reden zijn er verschillende technieken ontwikkeld om zulke taalinteroperabiliteit te bekomen. Sommige van deze technieken zijn ontwikkeld om de betrokken talen zo nauw mogelijk met elkaar te laten samenwerken, zodat eigenschappen van de ene taal op een transparante manier in de andere taal gebruikt kunnen worden, zodanig dat zij in een taalsymbiose verkeren. Programmeertalen worden onderverdeeld in programmeerparadigma’s,

Citations